Μετά την απλοποίηση Omnibus της ΕΕ, η CSRD εφαρμόζεται πλέον μόνο σε εταιρείες με περίπου άνω των 1.000 εργαζομένων και κύκλο εργασιών €450 εκατ. — ένα πεδίο εφαρμογής μειωμένο κατά περίπου 80–85%. Στην πράξη, αυτό αφήνει έναν μικρό αριθμό ελληνικών εταιρειών με κανονιστική υποχρέωση αξιολόγησης του κλιματικού κινδύνου.

Σχεδόν κάθε ελληνική εταιρεία, όμως, εξακολουθεί να έχει φυσική έκθεση σε αυτόν.

Η ξηρασία δεν ελέγχει τον αριθμό των εργαζομένων σας πριν πλήξει λειτουργίες που εξαρτώνται από το νερό. Οι ασφαλιστές δεν ελέγχουν αν υπάγεστε στην CSRD πριν ανατιμολογήσουν ή περιορίσουν την κάλυψή σας. Οι χρηματοδότες δεν ελέγχουν το όριο αναφοράς σας πριν ενσωματώσουν την κλιματική έκθεση σε ένα δάνειο ή μια αποτίμηση. Μια πυρκαγιά δεν ρωτά αν ο κύκλος εργασιών σας ξεπερνά τα €450 εκατ. πριν φτάσει στις εγκαταστάσεις σας.

Γι’ αυτό δημιουργήσαμε αυτή την υπηρεσία ως αυτόνομη — όχι ως πρόσθετο του ESRS.
Είτε υπάγεστε στην CSRD είτε όχι, είτε δημοσιεύετε έκθεση βιωσιμότητας είτε όχι, πρόκειται για μια απάντηση βασισμένη σε δεδομένα σε ένα ερώτημα που κάθε Διοικητικό Συμβούλιο θα έπρεπε ήδη να θέτει: πόσο μας κοστίζει πραγματικά η κλιματική αλλαγή και πού μας πλήττει πρώτα;

Αν χρειάζεστε επίσης γνωστοποίηση ευθυγραμμισμένη με ESRS E1, την παρέχουμε — αλλά είναι
αποτέλεσμα της εργασίας, όχι ο λόγος για να την κάνετε.

Οι περισσότερες εταιρείες αξιολογούν τον κλιματικό κίνδυνο όπως αξιολογούν τον κίνδυνο πυρκαγιάς: εγκατάσταση προς εγκατάσταση, μέσα στα δικά τους όρια. Έτσι χάνουν το σημείο όπου συγκεντρώνεται η πραγματική έκθεση.

Τα περιουσιακά στοιχεία που κατέχετε είναι συνήθως το πιο εύκολο μέρος του κλιματικού κινδύνου να εντοπιστεί — και συχνά το μικρότερο μέρος της έκθεσης. Ο μεγαλύτερος και δυσκολότερα ορατός κίνδυνος βρίσκεται ανάντη και κατάντη, στην αλυσίδα αξίας που κρατά την επιχείρησή σας σε λειτουργία:

Τα τελευταία πέντε χρόνια, ο κλιματικός κίνδυνος βρισκόταν μέσα στην έκθεση βιωσιμότητας — μια παράγραφος σεναρίου, ένα checkbox για το ESRS E1. Αυτή η φάση τελειώνει.

Τα στελέχη βιωσιμότητας, διαχείρισης κινδύνων, οι CFOs και οι CEOs θέτουν πλέον διαφορετικό ερώτημα: όχι «έχουμε γνωστοποιήσει τον κλιματικό μας κίνδυνο;», αλλά «τον έχουμε αποτιμήσει, έχουμε σχεδιάσει γι’ αυτόν και έχουμε προστατεύσει την επιχείρηση απέναντί του;»

Αυτό το ερώτημα εμφανίζεται στον ισολογισμό — στα ασφάλιστρα, στις αποτιμήσεις περιουσιακών στοιχείων, στους όρους χρηματοδότησης, στη συνέχεια της εφοδιαστικής αλυσίδας και στην επιλογή τοποθεσίας. Οι εταιρείες που μπορούν να απαντήσουν με δεδομένα κινούνται πρώτες. Εκείνες που δεν μπορούν μαθαίνουν το κόστος με τον δύσκολο τρόπο.

Η Ελλάδα είναι μία από τις ταχύτερα θερμαινόμενες περιοχές της Ευρώπης και η έκθεση δεν είναι πλέον θεωρητική:

Κάθε σημαντικό κλιματικό μοντέλο δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση για την Ελλάδα: συχνότερη ξηρασία, εντονότερη ζέστη, μεγαλύτερο κίνδυνο πυρκαγιάς και μεταβαλλόμενα μοτίβα βροχόπτωσης — όχι ως μελλοντικό σενάριο, αλλά ως τάση που ήδη εξελίσσεται.

Πηγές: μελέτες επιπτώσεων κλιματικής αλλαγής της Τράπεζας της Ελλάδος· Eurostat· Ευρωπαϊκή Αξιολόγηση Κλιματικού Κινδύνου του EEA· Lancet Countdown 2026· Reuters, Αύγουστος 2026.

Αν τα περιουσιακά στοιχεία, οι λειτουργίες, η εφοδιαστική αλυσίδα ή η ασφαλισιμότητά σας βρίσκονται μέσα σε αυτόν τον χάρτη, ο κλιματικός κίνδυνος δεν είναι θέμα ESG. Είναι επιχειρηματικός κίνδυνος με συγκεκριμένο αριθμό στον ισολογισμό — και πρέπει να αντιμετωπίζεται ανάλογα.